Dag 28: Slapen.

Ik ben zelf echt een vroege vogel. En heb dan ook nooit zo goed gesnapt waarom er mensen zijn die heel lang in hun bed kunnen liggen. Zonde van je dag, denk ik dan.

Ik liet Junior al een keertje lang liggen deze week, maar gisteren dacht ik: "Wat zou er nu gebeuren als..." en besloot hem helemaal niet te roepen. Hij vertelde me dat de meeste vrienden van hem tot een uurtje of 3 uitsliepen en vond dat hij daar ook wel recht op had... Om dan tot zo 1 uur 's nachts door te computeren... Oei!

2 Uur 's middags was het. Meneer kwam helemaal vrolijk beneden. En ach, ik gunde het hem ook eigenlijk best.

Is toch ook een manier van geven: loslaten. Vertrouwen geven. Ik denk dat er veel mensen door zouden opbloeien! Alleen...in het geval van Junior... dat van 's nachts tot 1 uur vind ik toch eigenlijk wel een beetje te gek. Dan liggen we zelf al lang en breed in bed en ik ben nu eenmaal een heel lichte slaper. Dus dat kost me mijn eigen nachtrust. Er zijn grenzen!

Dag 27: Kom maar hier...

Gisteren gingen Fleur en ik even naar de Wibra en de Action toe. Ik moest spelden halen en een strokrans. (Kan ik misschien nog verder komen in het boek van William...) Fleur ging gewoon voor de gezelligheid mee. Dat heb je als je vakantie hebt en niets moet. Heerlijk zo!

Bij de Action liepen we natuurlijk ook nog even de winkel door. Je weet maar nooit wat je zou laten staan ;) En toen bedacht Fleur zich dat ze nog even wou kijken naar een haarmasker. Na even zoeken vonden we iets wat waarschijnlijk wel geschikt was voor haar haardos.

Haar haar is blond. Hoewel ze het nog nooit heeft gekleurd heeft het toch een beetje de structuur van geverfd haar. Maar door voldoende creme te gebruiken en zo nu en dan een intensievere versie, blijft het toch mooi.

Zou leuk zijn als dit werkt, dan heeft ze voor nog niet eens 2 euro een fijn masker.

Bij de kassa pakte ik snel haar de tube uit de hand. En betaalde het voor haar. Nee, ik ben geen moeder die alles klakkeloos voor haar kinderen betaalt. Dat gaat momenteel ook echt niet, dan groeit het boven onze pet.

Maar daardoor is de verrassing groter als ik dat dan wel eens doe. Ook al is het maar een paar euro, voor een student telt het toch!

Dag 26: Ach...

Ik heb eigenlijk vorige vakantie een afspraak gemaakt met Junior. Om tien uur je bed uit, ik ben niet zo van een huishouden met pubers die de hele dag door maar slapen. Maar soms zijn er dagen dat ik denk: "Ach..."

Laat die jongen toch even. Zie 'm daar nu nog lekker slapen. Hij heeft tenslotte vakantie en als ie dat niet heeft is het elke ochtend half zeven, best vroeg dus.

Dus liet ik 'm gisteren slapen. En dat resulteerde ertoe dat ik om een uurtje of 12 zijn gordijnen open trok en vrolijk riep: "Goeiemiddag!!!"

Mirte moest gisterenochtend om 10 uur werken, dus met haar had ik ontbeten. En met Jan kon ik dus lunchen. Tijdens de lunch spraken we af dat hij die middag mee ging boodschappen doen. Zó gezellig vind ik dat!

Gisterenavond was ik nog even mamma-taxi. Fleur moest om een uurtje of half tien opgehaald worden bij het station. In de stad. Mijn groene auttootje tufde daarheen en ik genoot van de verhalen die dit klusje met zich mee bracht. Zo is geven absoluut geen straf!!!

Dag 25: Puinruimen.

Er was een tijd dat ik dacht: "Ik doe het niet meer!" Laat Mirte haar eigen kamer maar netjes houden.

Maar ja, ze is ook best druk. Aan de studie voor een tentamen net na de vakantie en tussendoor moet ze nog werken in de supermarkt. En dan heeft ze óók nog een kamer in te richten voor eind januari. Probeer zo maar eens alles tegelijk te doen.

Gisterenmorgen ging ze met Jan in Pino op meubeljacht. Ze vertrokken een uur of 11 en aan het eind van de dag kwamen ze bepakt en bezakt weer terug. Gelukkig heel goed geslaagd! Nu moest er alleen nog eventjes een plekje gezocht worden voor al die spullen...

En dat zag ik 's morgens al aankomen. Eén grote bende op haar kamer en daar overheen de nieuwe spulletjes. Zo houd je overzicht... of niet.

Dus ging ik aan de slag. Koffer even opnieuw inpakken (Ja alles blijft gewoon "in" dat ding zitten als ze thuis is...) en even plek maken voor de nieuwe aanwinsten. Goed gevoel gaf dat.

En zij was er toch ook wel blij mee. Zo blijft het leuk! En is, terwijl zij vandaag weer achter de kassa zit, haar kamer toch het aanzien waard!!

Dag 24: Ik val in herhaling...

Vandaag gaf ik iets wat ik al vaker deed, de afgelopen tijd. Een wandeling aan Tukker. En ik werd meteen beloond, want Junior ging maarzo mee!

Ik vroeg 'm heel voorzichtig of ie misschien wel oren naar een wandeling had. Aan Junior dan hè, Tuk is er altijd wel voor in. Hij kwam met de tegenvraag: "Hoe laat dan?" Nou, en toen hoefde ik alleen de bal nog maar in te koppen: "Hoe laat zou je willen?"

Beetje drinken mee en wat zoutjes (is Junior dol op en als ie dan toch mee gaat maak ik het leuk...) en daar gingen we. Onderweg werd er volop verteld door Junior. Over hoe lastig soms dingen voor hem zijn en over jongens uit z'n klas... Hij raakte niet uitgepraat.

En ik? Ik genoot. Een blije hond, met 2 stokken in z'n bek aan de ene kant en een gezellige puber aan de andere. Wat wil een mens nog meer???

Dag 23: Eh...

O jee, denk ik toch maarzo niet aan het geven gisteren... en dan is het nog wel eerste kerstdag!

Nou ja, ik ging wél op tijd mijn bed uit en maakte een ontbijtbuffet klaar. Toen ik bijna klaar was kwam Jan uit z'n bed, met de vraag of hij misschien nog iets kon doen. Nee, het was klaar.

We hadden het gezellig. Cadeautjes uitpakken en lekker eten, zoals je vaker met kerst doet. Daarna ging Jan naar z'n werk en bleef ik met de kids thuis.

We deden allemaal lekker ons eigen ding en dat was prima. 's Avonds gingen we steengrillen. Na de afwas settelde ik me met een boek op de bank. Eigenlijk wilde ik vanaf half negen een programma zien, maar de meisjes waren grace anatomy aan het kijken op de laptop. Een gemiste aflevering, vandaar. Best lastig te verstaan met extra geluid. Dus ging de t.v. pas om zo ongeveer tien voor negen aan... is dat ook geven?

Ik heb steeds meer dagen waarop ik twijfel. Of ik het hele project wel groots genoeg aanpak. Maat dat groots is helemaal niet zo mijn ding, ben ik bang. Ik ben meer van de kleine gebaren, 'k ben er eigenlijk ook van overtuigd dat daar veel meer waarde in zit. Dus ik blijf gewoon maar bij mezelf, en doe dit project op mijn manier, denk ik...

Dag 22: Zal ík dan maar even...

Elke avond na het eten laat Junior Tukker uit. Meestal zonder gemopper, hoogstens een zucht. Eerder hielp ie ook nog wel eens met afwassen. We hadden een schema, met tafel dekken, afruimen of vrij. De kids waren met z'n drietjes, duzz...

plaatje van www.

Maar nu zijn zus en zus uithuizig. En elke dag helpen, dat vind ik niet helemaal eerlijk. Dus hebben we 'm voor de keus gesteld. De vaat of... de hond uitlaten. Hij koos voor het laatste.

Het gezelligst vindt ie het als ik mee ga. Dan wordt er volop bij gekletst, ik moet eerlijk bekennen dat ik dan dingen hoor waar ik soms van op kijk. Jan is normaal thuis niet zo'n prater, en je moet maar net de goede vragen stellen. Tja... PDD-NOS...

Gisteren was ik wat laat met het eten. Er stond nog een kerststol in de oven, en er stond een hartige taart op de wachtlijst. De soep was al klaar, maar ik heb maar 1 oven. En hij is niet groot genoeg voor zoveel tegelijk...

De hond begint zo tegen vijven echt wel trek te krijgen. Twee keer per dag krijgt ie een afgepaste hoeveelheid brokken. Klinkt misschien een beetje zielig, maar het is zieliger als ie te dik is. Vooral met zulke krakkemikkige heupen als Tuk heeft...

Dus ik gaf 'm vast, en na en half uurtje stond meneer klaar om uitgelaten te worden. En ik dacht: "Ach... da's een leuk geef-moment!" Junior was er blij verrast door. Hij kon na het eten meteen weer achter z'n toetsenbord schuiven, en dat gebeurt eigenlijk zelden!!