Dag 4.

Gisteren was het dag 4. Ik had eerder deze week mijn vriendin uitgenodigd te komen eten.

Ik word altijd een beetje nerveus op zo´n moment. Houd het liever simpel, je weet maar nooit wat er kan mislukken als er iemand mee komt eten...

Pannenkoeken. Met champignons, ui en spek. En op tafel nog een lekkere fruitsalade voor de nodige vitamientjes.

Later op de dag ging het me toch een beetje pesten dat ik het zo héél simpel had gehouden. Dat rare gebrek aan zelfvertrouwen van mij ook altijd. Bah.

Dus maakte ik vlak voor vriendin kwam nog een appelcrumble als toetje. Eerst aten we gezellig de pannenkoeken, ze vielen gelukkig goed in de smaak en we ruimden samen af en deden al kletsend de afwas.

De appelcrumble stond al in de oven ondertussen. Toen we al lang en breed in de voorkamer zaten ging het piepje van de oven. Ik haalde het slagroomijs dat ik erbij bedacht had uit de vriezer en het was een succes! Ze vroeg of ik één en ander uit een pak had gemaakt, maar nee.

Plaatje van het www. Die van ons was op voor ik er een foto van kon maken ;)

Die crumble is zó eenvoudig te maken, het zou zonde zijn om daar teveel voor te betalen. Ook voor de kerst is het een aanrader. Je maakt het van tevoren klaar en dan hoeft het nog maar even een half uurtje in de oven. De combinatie van warm/koud doet het ´m écht. En het kost geen drol... (receptje? Mail me even, adres staat in m'n profiel.)

Ook gaf ik nog wat geld aan een goed doel ´s middags. Franca, van het keukenraam, vertelde dat ze zichzelf een boffert vond die best wel iets geld kon missen aan hen die het slechter hebben. Ik voelde me toch aangesproken, dus deed ik ook een kleine bijdrage.

Het voelt goed, dat geven. Ik verbeeld me de laatste dagen dat ik iets meer energie heb. Zou dat van het geven kunnen komen :O

Dag 3.

Geven dus. Soms wil je je 's ochtends al bedenken wat het gaat worden die dag. Maar ik ben er wel achter dat dat zo lang niet altijd werkt. Het dient zichzelf aan! Lees maar:

's Morgens gingen Jan, Tukker en ik naar het bos. Even lekker lopen en bijkletsen. En dan kom je thuis. Eten en daarna moest Jan naar z'n werk. Ik vroeg me even hardop af welke container er aan de weg moest. De grijze, bleek. Oei, die zat al best een beetje vol maar  eigenlijk kon er nog wel wat bij... en de volgende keer legen is dan pas over een maand, weer nét te lang...

Jan merkte nog op dat het op dat moment te laat was om nog even in zijn schuur te kijken of er nog spul was. Hij moest naar z'n werk.

Het is een feit dat Jan's schuur niet al te netjes is. En dan druk ik me héél zachtjes uit. Kennen jullie Malle Pietje nog van de serie Swiebertje? Die man had zo'n winkeltje waar geen plek was om te lopen. Eén grote bende. Nou zo...

Jan is er één van ach, dat komt straks wel. Of morgen. Of niet. Eigenlijk vertik ik het om die zooi op te ruimen. Sterker nog, als ik iets vind in het achterhuis wat in zijn schuur hoort gaat de deur op een kiertje en dan schuif ik het stiekem de schuur in. Só!

Maar ja, het is de bedoeling dat ik geef momenteel. En dan heb ik zomaar het gevoel dat zoiets als dit de energie lekker vrij maakt. Nou, dat klopte! Ik was een goed uur bezig en zo kan Jan alweer bij zo'n werkbank komen en de meeste rommel die weg kon zat in de container. En ik had een voldaan gevoel en energie voor twee! Heerlijk!

Daarna las ik bij een medeblogster dat het één en ander haar niet mee zat. Laat zij nou laatst aangegeven hebben dat ze een item op mijn blog heel mooi vond! Eén en één is twee! Ik pakte een kaartje, schreef wat aan haar en stopte het kleinood erbij in. Kon nog nét voor vijven bij de brievenbus zijn, dus wie weet... krijgt ze het vandaag al! Leuk!

´s Avonds maakte ik Junior hier nog blij mee:

Hij eet erg slecht fruit momenteel, maar zo'n fruitsalade is dan weer een echte verrassing. En mijn dag was ook weer goed. Missie helemaal geslaagd vandaag!

Dag 2.

Ik krijg nu toch wel meer lol in het geven. Ik ben nogal van het hatsieflats, dat doen we even. Maar ik merk dat als ik met mijn hart geef ik toch meer tijd neem om dingen te maken en mensen echt te ontmoeten.

Gisterenochtend gaf ik eerst mezelf even een kappersbezoekje. I.v.m. bezuinigen wacht ik een weekje langer tussendoor, maar eigenlijk is dat te lang. Poeh, daar zat een bos op zeg, ´k ben blij dat mijn boblijn weer superkort is. Lekker.

hihi, zo voelde het afgelopen weekend wel eventjes... 

En toen kwam ik thuis. Nadat ik een bol schuim in mijn haar smeerde en de föhn er nog eens op mijn eigen manier doorhaalde (herkenbaar??) was ik klaar. En nu? Ik kan altijd slecht op gang komen als ik weer thuis ben na er even uit geweest te zijn.

Ik besloot even bij vriendin aan te gaan. Even horen hoe het haar vergaat. Vandaag is het 2 jaar geleden dat haar zoon op tragische wijze om het leven kwam en haar dochter vertrok enkele weken geleden om 10 maanden te gaan werken op een cruiseschip. Even aandacht brengen is wel handig, dacht ik zo.

Oh wat vond ik het weer lastig vragen, maar ik deed het toch. Donderdagavond ben ik alleen met Jan Jr. thuis en haar vriendin's man werkt die avond ook laat. Dus ik had me zomaar bedacht haar uit te nodigen voor het eten. Natuurlijk had ik geen idee of ze al plannen had, maar gelukkig reageerde ze enthousiast. Leuk! Dan praten we meteen even bij over vandaag. Ze is door de vriendenclub van haar zoon uitgenodigd te gaan eten vanavond, en ik ben nu al benieuwd hoe ze dat ervaart.

's Middags sliep ik eerst een poosje, nadat ik de nodige klusjes thuis had gedaan en daarna viel ik weer even in een gat. Ik merk dat ik een beetje in dat vacuüm zit dat wordt genoemd op de achterflap van het boek.

Dat was snel bekeken. Ik greep de laptop erbij en maakte een leeslijst voor bij het boek. 6 Mensen na mij lezen het boek. Als je ook nog belangstelling hebt, geef het maar door op mijn mail, dan neem ik wel contact op met de laatste op de lijst.

Daarna kwam ik op het idee nog een klein geschenkje te maken voor Mirjam, de eerste van de leeslijst. Het komt naar je toe Mirjam, ik ga zo dadelijk het boek naar het postkantoor brengen!

's Avonds moest ik nog naar een kennis. Zoals ik wel vaker doe, nam ik wat kleding mee voor haar kinderen. Een paar broeken voor haar dochters, en een trui (die Jan Jr. nog even snel paste voor die tijd) en ook nog een rugzakje. Jan kreeg dat ding met de meeloopochtend van het R.O.C., maar hij  had al zoiets. I.p.v. de kapstok ermee te vullen hoop ik die kinderen er blij mee gemaakt te hebben.

Het voelde allemaal lekker! 's Middag was ik i.p.v. een beetje te laptoppen of t.v. kijken, wat ik anders vaak doe vlak voor het eten, nu creatief bezig geweest. We aten er iets later door maar ach... ik had toch een energieker gevoel over me, en dat is me heel wat waard.

Ik ben benieuwd wat de dag vandaag gaat brengen. Ik heb er zin in! Trouwens, leuk dat ik zomaar 3 extra volgers had gisteren! Welkom en veel leesplezier!!

Dag 1 van het geefproject.

4 December is het inmiddels. Er is veel gebeurt in de tussentijd. Kinderen de deur uit en daardoor wat meer ruimte in mijn leven. Maar daarmee rijst ook de vraag:''Wat moet ik met die ruimte?" Ik hoop hier toch wel over niet zo lange tijd antwoord op te vinden.

En toen las ik het boek "29 geschenken" van Cami Walker. Op de achterflap staat de tekst:

"Er kan geen genezing plaatsvinden in een vacuüm. Dat kan alleen door interacties met andere mensen. Door te geven focus je op datgene wat je anderen te bieden hebt, waardoor je meer overvloed in je leven uitnodigt."

En:

"Elke vorm van geven is een positieve handeling die het veranderingsproces op gang brengt. Het zal je energie voor de rest van je leven veranderen."

Mballi Creazzo.

Deze tekst zeg het helemaal! Ik besloot na het lezen van het boek te gaan ervaren hoe één en ander voor mij werkt. En daar begon ik gisteren mee.

Nou ja, eerlijk gezegd was ik al een paar dagen ervoor begonnen. Maar ik hield geen dagboek bij, en da's al één van de voorwaarden tot slagen. Daar komt nog bij dat er zondag geen écht geefmoment was geweest, mijns inziens.

Nou ja, ik bakte wel een lekker broodje voor ons allemaal en zo deed ik nog wel andere reguliere dingetjes, maar die doe ik altijd wel. Dus ik dacht maarzo dat dat niet allemaal in het bewustzijn had plaatsgevonden en dat is waar dit project toch wel om vraagt. Een stapje erbovenop leek me beter.

Dus gisteren begon ik opnieuw. Mijn eerste geefmomentje was een koffie compleet aan Fleur. Fleur drinkt sinds kort koffie met een beetje melk erin. Ik maakte er nét iets meer werk van, door er een lekkere laag opgeschuimde melk op te schenken met een beetje cacaopoeder. En daarna maakte ik een stroopwafel warm in de magnetron, zo'n half minuutje op volle stand (zó lekker, echt het proberen waard!).

"Mmm!" zei Fleur. En we namen echt even uitgebreid de tijd om er lekker van te genieten. Leuk!

's Middags zat ik op de bank. Half vier en eigenlijk had ik de knollen een beetje op. Druk weekend gehad en dan heb je dat maandags zo. Maar ik bedacht me dat ik eigenlijk nog gevulde speculaas zou bakken en weggeven aan oma's en opa. Ik moest me er echt even toe zetten. Bedacht me dat ik meteen kon blijven staan in de keuken om vervolgens het eten te koken en een uurtje vrij tussendoor was ook wel héél aanlokkelijk..

"Nee! Doen gewoon!" schreeuwde mijn innerlijke stemmetje. En ik ging aan de slag. Bakte gevulde speculaasharten:

Recept hebben? Mail even op seealadybird@gmail.com.

en bracht ze in het begin van de avond weg naar opa en oma's. Ze waren nog een beetje warm. Ze werden enthousiast aangenomen en ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was toch doorgezet te hebben. Alleen het warme gevoel bij het geven was al de moeite waard! Missie voor dag 1 geslaagd!

Gezellig!!

Het staat eventjes een beetje stil op dit blog. Sorry, ik had nu eenmaal de ruimte even nodig. Maar vandaag kocht ik iets wat niet duur is en waar ik me fijn mee kan vermaken.

Bij de Zee. man een rondbreinaald van 79 centen en bolletjes wol van 1.99 stuk. Ik ga ze omturnen tot een warme kol voor koudere tijden. 

Ik schoot al een beetje op, al zeg ik het zelf. Lekker breien op de bank en gezellig bijkletsen met de meisjes. Die zijn weer fijn thuis na een week in de stad doorgebracht te hebben.

Fleur in Nijmegen, daar woont ze, en Mirte in Utrecht. Zij woont nog thuis, maar dat kan je beter omschrijven als zij slaapt nog thuis. Om ongeveer kwart over twaalf 's avonds is ze weer in beeld en 's ochtends vroeg vertrekt ze weer. Ze is erg op zoek naar een kamer, 20 uur in de week reizen en nog eens trainen bij de roeivereniging is veel.

Dus vanavond is het genieten. Kopje thee erbij, een zelfgebakken koekje, verhalen en natuurlijk mijn budgetbreiwerkje:

Jullie ook een fijne avond!!

Budgethachee...

Vanochtend moest ik toch nog eventjes langs de supermarkt. Ben een beetje te zuinig met inkopen geweest en de pindakaas was op! Echt iets dat hier thuis niet kan. Dus toog ik, nadat ik even naar de markt was geweest, de winkel in.

Eenmaal daar bedacht ik me dat het vandaag écht weer voor hutspot is. Misschien een beetje overdreven in jullie ogen maar ik had er nu eenmaal zin in. We eten dit niet vaak, ze zijn er lang niet allemaal dol op. Maar nu we vandaag maar met z'n drietjes zijn is de kans stukken groter dat het wél gewaardeerd wordt.

Hachee erbij, was zo mijn idee. Alleen wat ik zo jammer vind is dat dat spul tijden moet sudderen. Ja, het ruikt natuurlijk wel heel lekker zo in huis, maar het kost nogal, al dat gas. Gelukkig heb ik daar een heel goede oplossing voor: De hooikist!

We kochten het ding op de kerkemarkt hier in het dorp. In het voorjaar. Ik heb er al een aantal keer gebruik van gemaakt, en dat ging uitstekend! Vooral laatst, toen scheen de zon nog volop. Ik zette de kist op een zonnig plekje en dat scheelde zeg! Ik moest er gewoon pannenlappen bij pakken, zo heet was de braadpan!

Nu doe ik het anders. Ik laat de pan uren staan in de kist. Tussendoor warm ik het geheel eventjes weer op op het gas en dan zet ik 'm weer terug. Zo ziet dat eruit:

Tekst op de binnenkant van het deksel, mooi hè?

Eventjes een theedoek ertussen en dan de braadpan erin.

Kussentje erop... Pannetje gezien...

Dekseltje dicht! Mooi sluitwerk hè?

Er zijn tegenwoordig moderne "hooikisten" te koop. Hooimadam worden ze genoemd. Er is ook een site van, als je hier klikt kom je daar vanzelf. Maar wil je helemaal je knip dichthouden, in bed werkt dit systeem ook prima hoor. Het dekbed heeft ongeveer dezelfde werking!!

Geef!!

Klinkt een beetje gek misschien op een bezuinigingsblog... en tóch denk ik zeker dat het werkt. Geven. Ik heb het zelf van de week nog ondervonden.

plaatje van www.

We kregen een paar fietsen van A. en z'n vrouw. Moesten we in Friesland ophalen, hier lees je erover, maar dat terzijde. We maakten er een gezellig dagje uit van en de kinderen zijn nu helemaal content met hun aanwinst.

Wat A. en z'n vrouw ervoor wilden hebben, vroegen we ze. "Niets natuurlijk" was het antwoord. Ze waren al blij dat iemand er wat aan had. De dingen hadden een flinke poos staan verstoffen in een boerenschuur bij hun dochter, en nu werden ze eindelijk weer nuttig gebruikt!

Dus fröbelde ik een krans voor hen in elkaar. Ik weet dat ze dat waarderen, zoiets zelfgemaakts en dat was ook zo. Vrouw van A. belde me helemaal enthousiast op. "Mooi zeg, die krans. Ik heb nog zat van die Hortensia en Sedum in de tuin staan, als je het gebruiken kan mag je het ophalen hoor!"

Ik vind het leuk. Nu was het als dank voor iets wat wij weer hadden gekregen, maar het is sowieso fijn om mensen blij te maken met simpele dingen. Ga jezelf maar na, een verrassing op z'n tijd is altijd leuk. Natuurlijk geef ik niet met de intentie om wat terug te krijgen. Maar ik realiseer me wel dat de stroom erin blijft. Vooral als je merkt dat iemand anders je cadeau of geste waardeert, gun je het degene vaak nog meer.

Zullen we deze week allemaal wat onverwachts geven? Zo wordt het vast leuker op de wereld. Laat je me weten wat je deed en hoe de reactie was? Ben benieuwd!!