Gewoon gebruiken!

Ja, en dan maak je weer eens een beginnetje aan zo'n blog en vervolgens horen jullie niets meer van mij. Dat kán toch ook niet... Dus ik dacht vanochtend: "Kom, ik pak de camera er weer eens bij", toen ik in de keuken stond.

Want in die keuken staan ook veel gevolgen van bezoekjes aan de kringloop. Kijk maar eens:

Roep één keer "kringloop" in deze ruimte en de boel valt van de schappen ;)) Maar goed... Vandaag ga ik één van de ovenschalen gebruiken die op de schappen staan, deze:

Ik koop niet snel iets alleen voor de sier. Als je het in huis hebt, moet je het gewoon lekker gebruiken, is mijn motto. Wát nou zonde, niet gebruiken, da's pas zonde! Dus ging ik aan de slag, en als snel vulde de rode schaal zich, er kwam een ovenschotel met broccoli in:

In den beginne...

Rul gebraden (biologisch) gehakt, met jus.

Broccoli, niet té gaar gekookt.

Aardappelpuree, zelf gemaakt, dat wel.

En dan de afwerking... een half volkoren beschuitje gekruimeld en wat stukjes van plakjes ontbijtspek erop.

Het resultaat kan ik je helaas nog niet laten zien. Vanavond stop ik het nog even in de oven, om flink warm te worden en dan wordt de spek ook heerlijk knapperig. En dat ruikt me toch lekker :)

En dan nog iets... ik heb altijd net het gevoel dat er voor mij gekookt wordt, als 's avonds de oven het werk af maakt! Welke huisvrouw wil dat nu niet??

Voorjaarskettingen.

Gisteren moesten we even naar de "stad". Als je zelf in een dorpje woont op zo'n 6 kilometer van een klein stadje, noem je dat toch zo. Ik haal er altijd brood bij een bepaalde supermarkt. En in de stad is ook een kringloop, dus dan kán je daar niet omheen ;)

Kringloop dus. Ik kom binnen en struin meteen de sieradenhoek af. En ik scoor daar 3 kettingen, voor een euro per stuk:

's Middags had ik er eindelijk tijd voor... die dingen kijken me zó aan als ik eigenlijk eerst nog even wat huishoudelijke klussen moet doen... pfff...

Ik pakte de tangetjes en zakjes erbij en ging aan het sorteren:

En dan heb je zakjes met kralen, en dan moet je er iets mee... ach. Eigenlijk had ik al een beeld voor mijn ogen in de winkel, en dat beeld komt behoorlijk overeen met dit resultaat:

Ik ben er best tevreden over. Nu hangen ze zolang aan de spiegel, te wachten op mooier weer. En dan, met een fris shirtje of jurkje zal het toch vast heel erg leuk staan!

Oh ja, ik kwam ook nog deze tegen:

Voor op een leuke tas of dat beetje saaie vestje? Ach, ik zie ook wel...

Inspiratie.

Allereerst even wat uitleg over de vernieuwde titel van deze blog. Hier geef ik die.

Ik kocht vorige week een heel erg leuk boek. Van Ingrid van Ing-things. Hier schrijft ze erover, en momenteel is het gewoon al te koop!

Ik toetste vrijdagmiddag Bol in, bestelde het boek en sinds zaterdag ben ik helemaal om. Natuurlijk wás ik dat altijd al een beetje, ik kocht het boek zeker ook vanwege een bepaalde herkenning. Maar dat het zó inspirerend was, dat had ik van tevoren ook niet gedacht.

Vanmiddag had ik zomaar even tijd om een kringloop bij ons in de buurt te bezoeken. Ik had meteen prijs, en één van de dingen die mee naar huis mocht was dit:

Een dolfijntje aan een veter. Leuk hoor, maar niet zo heel erg draagbaar, naar mijn mening.

Ik rommelde wat in mijn kralenkastje vanavond en daar vond ik het één en ander. Na een half uurtje kwam ik tot dit resultaat:

Met een gekleurd staaldraadje en wat knijpkraaltjes en "pareltjes" denk ik toch dat dit heel erg leuk staat bij lekker luchtige zomerkleding. Ik kan niet wachten!

Prijs van het hangertje? Ik betaalde 50 eurocent! Wat is kringlopen toch leuk!

Dag 29: The finish...

En dan ben ik al heel wat daagjes bezig geweest met geven, en dan is het zomaar dag 29! Dat ging snel zeg! Ik kwam veel eerder dan ik dacht bij de finish:

Zo voelt het een beetje...

Gisteren was het niet alleen de laatste dag van het project, ook de laatste dag van het jaar brak aan. Ik realiseerde me niet toen ik begon dat dat zo mooi samen ging vallen...

Ik gaf toch nog best veel gisteren. Een uurtje of drieeneenhalf in de keuken en dan met een lekker buffetje richting mijn ouders, dat mag je toch geven noemen dacht ik zo...

Maar daar zit 'm nu nog steeds het punt... het geven gebeurde al deze tijd nog steeds in mijn comfortzone. En natuurlijk gebeurde er voor mij ook veel moois de afgelopen 29 dagen, maar het binnen de zone geven bleef een beetje aan mij knagen.

Want welke moeder/vrouw geeft nu niet? Dat hoort naar mijn idee gewoon bij je in zo'n rol. Tóch?

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Ik ga er nog eens goed over nadenken en daarna ga ik een besluit nemen. Want het speelt ergens achterin mijn hoofd nog steeds om dit project nog eens over te doen. Nee, niet dunnetjes. Maar groots. Maar daar moet ik goed over nadenken van tevoren, want zonder voorbereiding vlucht ik toch weer snel naar mijn comfortzone terug.

Je hoort nog van mij! Of niet...

Dag 28: Slapen.

Ik ben zelf echt een vroege vogel. En heb dan ook nooit zo goed gesnapt waarom er mensen zijn die heel lang in hun bed kunnen liggen. Zonde van je dag, denk ik dan.

Ik liet Junior al een keertje lang liggen deze week, maar gisteren dacht ik: "Wat zou er nu gebeuren als..." en besloot hem helemaal niet te roepen. Hij vertelde me dat de meeste vrienden van hem tot een uurtje of 3 uitsliepen en vond dat hij daar ook wel recht op had... Om dan tot zo 1 uur 's nachts door te computeren... Oei!

2 Uur 's middags was het. Meneer kwam helemaal vrolijk beneden. En ach, ik gunde het hem ook eigenlijk best.

Is toch ook een manier van geven: loslaten. Vertrouwen geven. Ik denk dat er veel mensen door zouden opbloeien! Alleen...in het geval van Junior... dat van 's nachts tot 1 uur vind ik toch eigenlijk wel een beetje te gek. Dan liggen we zelf al lang en breed in bed en ik ben nu eenmaal een heel lichte slaper. Dus dat kost me mijn eigen nachtrust. Er zijn grenzen!

Dag 27: Kom maar hier...

Gisteren gingen Fleur en ik even naar de Wibra en de Action toe. Ik moest spelden halen en een strokrans. (Kan ik misschien nog verder komen in het boek van William...) Fleur ging gewoon voor de gezelligheid mee. Dat heb je als je vakantie hebt en niets moet. Heerlijk zo!

Bij de Action liepen we natuurlijk ook nog even de winkel door. Je weet maar nooit wat je zou laten staan ;) En toen bedacht Fleur zich dat ze nog even wou kijken naar een haarmasker. Na even zoeken vonden we iets wat waarschijnlijk wel geschikt was voor haar haardos.

Haar haar is blond. Hoewel ze het nog nooit heeft gekleurd heeft het toch een beetje de structuur van geverfd haar. Maar door voldoende creme te gebruiken en zo nu en dan een intensievere versie, blijft het toch mooi.

Zou leuk zijn als dit werkt, dan heeft ze voor nog niet eens 2 euro een fijn masker.

Bij de kassa pakte ik snel haar de tube uit de hand. En betaalde het voor haar. Nee, ik ben geen moeder die alles klakkeloos voor haar kinderen betaalt. Dat gaat momenteel ook echt niet, dan groeit het boven onze pet.

Maar daardoor is de verrassing groter als ik dat dan wel eens doe. Ook al is het maar een paar euro, voor een student telt het toch!

Dag 26: Ach...

Ik heb eigenlijk vorige vakantie een afspraak gemaakt met Junior. Om tien uur je bed uit, ik ben niet zo van een huishouden met pubers die de hele dag door maar slapen. Maar soms zijn er dagen dat ik denk: "Ach..."

Laat die jongen toch even. Zie 'm daar nu nog lekker slapen. Hij heeft tenslotte vakantie en als ie dat niet heeft is het elke ochtend half zeven, best vroeg dus.

Dus liet ik 'm gisteren slapen. En dat resulteerde ertoe dat ik om een uurtje of 12 zijn gordijnen open trok en vrolijk riep: "Goeiemiddag!!!"

Mirte moest gisterenochtend om 10 uur werken, dus met haar had ik ontbeten. En met Jan kon ik dus lunchen. Tijdens de lunch spraken we af dat hij die middag mee ging boodschappen doen. Zó gezellig vind ik dat!

Gisterenavond was ik nog even mamma-taxi. Fleur moest om een uurtje of half tien opgehaald worden bij het station. In de stad. Mijn groene auttootje tufde daarheen en ik genoot van de verhalen die dit klusje met zich mee bracht. Zo is geven absoluut geen straf!!!

Dag 25: Puinruimen.

Er was een tijd dat ik dacht: "Ik doe het niet meer!" Laat Mirte haar eigen kamer maar netjes houden.

Maar ja, ze is ook best druk. Aan de studie voor een tentamen net na de vakantie en tussendoor moet ze nog werken in de supermarkt. En dan heeft ze óók nog een kamer in te richten voor eind januari. Probeer zo maar eens alles tegelijk te doen.

Gisterenmorgen ging ze met Jan in Pino op meubeljacht. Ze vertrokken een uur of 11 en aan het eind van de dag kwamen ze bepakt en bezakt weer terug. Gelukkig heel goed geslaagd! Nu moest er alleen nog eventjes een plekje gezocht worden voor al die spullen...

En dat zag ik 's morgens al aankomen. Eén grote bende op haar kamer en daar overheen de nieuwe spulletjes. Zo houd je overzicht... of niet.

Dus ging ik aan de slag. Koffer even opnieuw inpakken (Ja alles blijft gewoon "in" dat ding zitten als ze thuis is...) en even plek maken voor de nieuwe aanwinsten. Goed gevoel gaf dat.

En zij was er toch ook wel blij mee. Zo blijft het leuk! En is, terwijl zij vandaag weer achter de kassa zit, haar kamer toch het aanzien waard!!

Dag 24: Ik val in herhaling...

Vandaag gaf ik iets wat ik al vaker deed, de afgelopen tijd. Een wandeling aan Tukker. En ik werd meteen beloond, want Junior ging maarzo mee!

Ik vroeg 'm heel voorzichtig of ie misschien wel oren naar een wandeling had. Aan Junior dan hè, Tuk is er altijd wel voor in. Hij kwam met de tegenvraag: "Hoe laat dan?" Nou, en toen hoefde ik alleen de bal nog maar in te koppen: "Hoe laat zou je willen?"

Beetje drinken mee en wat zoutjes (is Junior dol op en als ie dan toch mee gaat maak ik het leuk...) en daar gingen we. Onderweg werd er volop verteld door Junior. Over hoe lastig soms dingen voor hem zijn en over jongens uit z'n klas... Hij raakte niet uitgepraat.

En ik? Ik genoot. Een blije hond, met 2 stokken in z'n bek aan de ene kant en een gezellige puber aan de andere. Wat wil een mens nog meer???

Dag 23: Eh...

O jee, denk ik toch maarzo niet aan het geven gisteren... en dan is het nog wel eerste kerstdag!

Nou ja, ik ging wél op tijd mijn bed uit en maakte een ontbijtbuffet klaar. Toen ik bijna klaar was kwam Jan uit z'n bed, met de vraag of hij misschien nog iets kon doen. Nee, het was klaar.

We hadden het gezellig. Cadeautjes uitpakken en lekker eten, zoals je vaker met kerst doet. Daarna ging Jan naar z'n werk en bleef ik met de kids thuis.

We deden allemaal lekker ons eigen ding en dat was prima. 's Avonds gingen we steengrillen. Na de afwas settelde ik me met een boek op de bank. Eigenlijk wilde ik vanaf half negen een programma zien, maar de meisjes waren grace anatomy aan het kijken op de laptop. Een gemiste aflevering, vandaar. Best lastig te verstaan met extra geluid. Dus ging de t.v. pas om zo ongeveer tien voor negen aan... is dat ook geven?

Ik heb steeds meer dagen waarop ik twijfel. Of ik het hele project wel groots genoeg aanpak. Maat dat groots is helemaal niet zo mijn ding, ben ik bang. Ik ben meer van de kleine gebaren, 'k ben er eigenlijk ook van overtuigd dat daar veel meer waarde in zit. Dus ik blijf gewoon maar bij mezelf, en doe dit project op mijn manier, denk ik...

Dag 22: Zal ík dan maar even...

Elke avond na het eten laat Junior Tukker uit. Meestal zonder gemopper, hoogstens een zucht. Eerder hielp ie ook nog wel eens met afwassen. We hadden een schema, met tafel dekken, afruimen of vrij. De kids waren met z'n drietjes, duzz...

plaatje van www.

Maar nu zijn zus en zus uithuizig. En elke dag helpen, dat vind ik niet helemaal eerlijk. Dus hebben we 'm voor de keus gesteld. De vaat of... de hond uitlaten. Hij koos voor het laatste.

Het gezelligst vindt ie het als ik mee ga. Dan wordt er volop bij gekletst, ik moet eerlijk bekennen dat ik dan dingen hoor waar ik soms van op kijk. Jan is normaal thuis niet zo'n prater, en je moet maar net de goede vragen stellen. Tja... PDD-NOS...

Gisteren was ik wat laat met het eten. Er stond nog een kerststol in de oven, en er stond een hartige taart op de wachtlijst. De soep was al klaar, maar ik heb maar 1 oven. En hij is niet groot genoeg voor zoveel tegelijk...

De hond begint zo tegen vijven echt wel trek te krijgen. Twee keer per dag krijgt ie een afgepaste hoeveelheid brokken. Klinkt misschien een beetje zielig, maar het is zieliger als ie te dik is. Vooral met zulke krakkemikkige heupen als Tuk heeft...

Dus ik gaf 'm vast, en na en half uurtje stond meneer klaar om uitgelaten te worden. En ik dacht: "Ach... da's een leuk geef-moment!" Junior was er blij verrast door. Hij kon na het eten meteen weer achter z'n toetsenbord schuiven, en dat gebeurt eigenlijk zelden!!

Dag 21: Mislukte actie..

Gisteren kwamen mijn ouders 's avonds gezellig even bijkletsen. Ik dacht aan het einde van de middag dat het misschien een goed idee was om bij de koffie lekker kruidkoek te serveren.

Ik had vorige week van A. een recept gekregen. Het was een recept van een bakkertje in Voorst, een dorpje verderop. De broden van deze bakker zijn altijd héérlijk, en dus besloot ik dat de koek dan vast ook subliem zou zijn!

Aan de slag dus. Ingrediënten bij elkaar en in de over ermee! Nou...

Als je met die koek een muurtje wilt metselen is het een prima oplossing, maar voor bij de koffie was ie totaal niet geschikt! Dus serveerde ik een lekker koekje bij de koffie en heb ik over de koek maar niet gerept...

Volgende keer beter, zullen we maar zeggen ;))

Dag 20: Extra voor de oliebollen.

Weer een kleine actie vandaag: Vanochtend kwamen, net als andere jaren, de kinderen van de plaatselijke voetbalclub aan de deur. En n.a.v. de geef-actie gaf ik gewoon wat geld extra voor een zakje.

Leuk te zien hoe de jongens reageerden. Ze waren dolenthousiast over de kleine bijdrage. Zo blijkt maar weer: het kleine wordt geëerd!!

Dag 19: Bakken!

Ik vond toch dat ik nog even iets voor ze moest doen. Voor A. en A. De 2 mensen die het maarzo goed vonden dat Jan Pino opknapte bij hen in de garage. A. hielp zelfs vaak mee. En zijn vrouw stond altijd met kopjes thee klaar voor Jan. Om 10 uur 's ochtends en om 4 uur 's middags.

Jan heeft zelfs de sleutel. Kind aan huis was ie er op een gegeven moment. Maar gelukkig gingen ze wel ook hun eigen gang in die tijd. A. ging op dinsdag altijd vissen. En zijn vrouw heeft een rijk sociaal leven, en daardoor was ze ook regelmatig op stap. Die keren kwam Jan gewoon gezellig thuis met de koffie. Ook goed.

Natuurlijk deden wij al wat voor ze als bedankje. Ik kocht een mooie mand in de herfst met leuke spulletjes erin. En Jan kwam nadat Pino zo'n beetje klaar was ook nog wel eens aan. Maar niet zo vaak meer, zo gaan die dingen.

Gisteren stond ik al vroeg in de keuken de broodbakker te vullen. Met de ingrediënten voor een kerststol. Om 6 uur om precies te zijn. Ik moest er toch vroeg uit voor Junior, en zo kon het brood om 10 uur klaar zijn. Met de koffie.

Ja, oplettende lezer, dat klopt. Dit is die van vorige week... maar zo zag deze er ook uit :)

Ze vonden het zó leuk. Het doet je goed te zien hoe iets dat je geeft in zulke goede aarde valt. Na een gezellig uurtje koffiedrinken ging een ieder weer over tot de orde van de dag. Maar met een voldaan gevoel, ik kan niet anders zeggen!!

Dag 18: Vanzelfsprekend...

Zoals ieder jaar gaven we gisteren weer aan serious request. Elk jaar vragen we een plaatje aan en doen we een donatie. Ik moet wel zeggen dat de donatie dit jaar iets kariger was dan andere jaren.

Hier moet ook gekeken worden naar de uitgaven, 't is niet anders! Maar ik denk altijd maarzo... als iedere Nederlander iets geeft wordt het toch een doorslaand succes!!

(Oei, ik schrijf maar een heel klein stukje... maar wat hier staat is niet minder gemeend hoor!!)

Dag 17: Cadeautje aan mezelf!

Oh ik weet eigenlijk helemaal niet meer zo goed of dit wel volgens de regels van het boek gaat... maar ik gaf gisteren iets aan mezelf...

Nou ja, gisteren... eigenlijk bestelde ik het al een paar dagen geleden, maar 't was gisteren net binnen gekomen. "Een groots en meeslepend leven", een ode aan de dagelijkse sleur. Op mijn lijf geschreven zeg! Wat een leuk boek!

Ik nam echt even de tijd om mijn nieuwe aanwinst door te kijken, en ontdekte mooie dingen! Ook herkenning, het blijkt dat de schrijfster ook in een VW campertje rijdt en dat ding ook te pas en te onpas gebruikt. Grappig toch?

't Is als een soort journal geschreven, dus ook écht iets voor de liefhebbers daarvan!

Wij gingen laatst gewoon met Pino naar het bos. Lieten Tukker lekker rennen, en toen we terug waren bij de bus dronken we daarin een kop warme chocomel. Tuk lag op dat moment heerlijk uit te rusten in de bench en wij genoten! Hoezo, zo'n camper is seizoensgebonden?? Ben je gek...

Maar wat ik eigenlijk ook even duidelijk wilde maken met dit stukje (eigenlijk ook nog n.a.v. een vraag in een mailtje)... Ja, ik neem best wel tijd voor mezelf. Ik vind het heerlijk zo'n uurtje... even slapen of met een leuk boek op de bank. Als ik enigszins de mogelijkheid krijg doe ik dat elke dag. Ik denk maarzo: Een sprintje kun je niet trekken zonder dat je een aanloopje maakt!!

Dag 16: echt genieten!

Tsja, dat geven van deze dag beschreef ik gisteren al op mijn andere blog.... een kerstdiner voor Jan, omdat die met de kerst niet thuis is met het avondeten. En dat was heerlijk!

Het is zó leuk, de ander verrassen! Lekker kokkerellen in de keuken, het hele huis rook naar de stoofpeertjes. Even schillen die dingen, door vieren en dan doe ik er een derde fles rode wijn en limonadesiroop door, naar smaak. Eventueel nog wat water, deed ik wel. Met de siroop heb je de suiker al, hoeft er alleen nog maar iets kaneel door. De peertjes had ik trouwens op het petroleumstelletje gezet, dat ding is niet meer weg te denken met eten koken! Prutteldepruttel en hoe lekker zijn peertjes die het grootste deel van de dag op een superlaag pitje stonden... Oh ja, het laatste uurtje de deksel eraf, dan kookt het sap wat in...

Ook de varkenshaas in bladerdeeg ging goed. Even een minuutje of 4 aanbraden in de pan, ontbijtspek erom heen en dan de bladerdeeg. Ik gebruik tegenwoordig vaak het bladerdeeg van Tante Fanny. Kant en klaar op de rol. De rol was net iets te groot. Van het deeg wat over was maakte ik sterretjes met koekvormpjes. Die plakte ik op de rol. Toen er nog steeds deeg over was strooide ik daar wat zout op en legde ze op het bakblik naast de rol. Lekkere zoutjes, ook niet gek. De rol moest zo'n 25 minuten op 200 in de oven. De losse sterretjes haalde ik wat eerder eruit.

Champignonsaus erbij en krieltjes. Doormidden gesneden en even door de aardappelkruiden. Dat doe ik vaak 's ochtends al. Ik bereid graag op tijd voor. Dat scheelt 's avonds stress en dan kunnen ook de kruiden lekker in de aardappels trekken.

Witlofsalade met komkommer, kaas, bosui en een blikje mandarijntjes. Kant en klare dressing erdoor en klaar.

Jan vond het echt leuk. En gelukkig ook lekker. Ik genoot natuurlijk ook en Junior niet minder. Zo zaten we gisterenavond achter het vroegste kerstdiner dat wij ooit gehad hebben, en... het beviel eigenlijk best!!

Ik dacht net: "Ach, ik beschrijf het diner even voor jullie". Misschien voor de kerst nog nuttig, je weet het niet. Feit is dat dit alles niet al te moeilijk is en goed van tevoren voor te bereiden.Weet je wat... zie het maar als een héél klein geschenkje, nu ik toch aan het geven ben...

Dag 15: Brood smeren.

Dag 15. Mooi rond getal. Maar ik merk dat de spirit van het geven er nog niet zo in zit dan ik hoopte voordien. Het kost me nog weinig moeite en dan krijg ik er altijd een beetje een lauw gevoel bij.

Gisteren gaf ik niet zoveel. En dat realiseerde ik me 's avonds toen ik op de bank zat. Jan sliep, hij had  nachtdienst.

Nu komt Jan altijd een beetje moeilijk z'n bed uit. En dan moet ie vaak nog haasten om brood te smeren en ook nog tijd te maken voor een kopje thee met ons.

Ja, hij smeert zelf z'n brood. Iedereen hier thuis trouwens, er zijn grenzen in mijn bemoedergedrag. En die liggen o.a. op dit vlak. Maar vanavond even niet.

Brood eruit, lekkers erop en in de koelkast. Briefje op de vriezer dat z'n brood al in de koelkast ligt, anders moet ie alsnog weer terug naar de gang om z'n brood terug te stoppen.

Hij was er zichtbaar blij mee. Hè, gered! Met weer iets simpels, dát wel. Maar het is voor hem ook heel speciaal dit gebaar, dus ach... vandaag doe ik het uitgebreider...

Dag 14: Waar is de grens??

Het geven is voor mij soms een beetje uit m'n comfort-zone stappen. Even de boel de boel laten vind ik erg lastig.

Maar ik merk dat als ik dat niet zou doen er nooit echt tijd is voor spontane acties. Dus ik nam een aanloopje en sprong over de grens van m'n zone...

Ik vroeg Fleur gisteren of ze zin had om met brooddeeg te fröbelen. En dát had ze! Fleur is over het algemeen wel in voor zo'n gezellig middagje met z'n tweetjes aan de keukentafel, dus eigenlijk wist ik bij voorbaat het antwoord al ;))

Toen we eenmaal bezig waren kwam de buuf nog even binnen. Een pakje ophalen. Buuf was heel geïnteresseerd in wat we aan het doen waren. Ze genoot zichtbaar bij de aanblik alleen al.

Gek is dat toch... toen buuf zo mee stond te genieten werd me eventjes een spiegeltje voorgehouden. Van hoe dierbaar deze momenten eigenlijk zijn. Buuf heeft zelf geen kinderen en ik weet zeker dat ze dolgraag met mij zou willen ruilen. Zo word je even met je neus op de feiten gedrukt...

Eigenlijk is de grens tussen een ander iets geven en er zelf ook van genieten bijna niet zichtbaar. Het hoort onlosmakelijk bij elkaar. Dat is iets wat mij steeds duidelijker wordt. Je moet soms even ergens overheen stappen, maar het is het dubbel en dwars waard!!

Dag 13: Bewust geven?

Dan is dag 13 aan de beurt. Gisteren. Mirte was een halve dag thuis, omdat ze werken moest in de supermarkt hier in het dorp. Om half negen moest ze beginnen.

Om een uur of zeven ging ik mijn bed uit. Ontbijtje klaarmaken. Dat doe ik eigenlijk altijd als één van de kinderen vroeg ergens heen moet, eerder opstaan. Ik kan me zo voorstellen dat dat voor hen erg prettig is. Om kwart voor acht zaten we samen te ontbijten.

Toen het koffietijd was ging de laptop even open. Ik las bij een medeblogster over het boek:"Een groots en meeslepend leven." Hier zie je het. Even twijfelen en toen bestelde ik 'm. Tweedehands. Ben errug benieuwd! Als het me heel erg aanspreekt ga ik er zéker over bloggen!

Mirte ging 's middags weer richting Utrecht. Ze moet leren voor een tentamen en dat gaat haar beter af als ze alleen is, vandaar. Ze at nog wel even thuis. Ik haalde boodschappen en rekende die bij mijn eigen dochter af. "Oh, lekkere lunch zie ik?" Zei ze verheugd bij het zien van een stokbrood met zonnebloempitten en een bakje zalmsalade. En ik plaagde haar een beetje met: "Tsja, als ik er geen feestje van maak als je er bent kom je misschien nog wel minder vaak thuis..." wat ze beantwoordde met een grote smile.

We aten gezellig en ik bracht haar naar het station. "Tot vrijdag!" kreeg ik nog en wég was ze weer. Ik ben heel blij dat het zo goed gaat met haar, zie ik heel graag!

's Middags sliep ik nog eventjes een uurtje nadat ik wat huishoudelijke klusjes had gedaan. Daarna het eten klaargemaakt en we aten met z'n drietjes. Junior, Fleur en ik. Fleur moest 's avonds nog naar een feestje van een jarige vriendin en Junior had afgesproken met vrienden op de computer.

Ik bedacht me 's avonds op de bank dat ik nog niet gegeven had deze dag. Of toch? realiseerde ik me. Ik gaf mezelf een boek en de lunch was echt omdat iedereen weer thuis was, maar ik moet eerlijk zeggen dat het niet bewust was gegaan met dit project in het achterhoofd! Vreemd toch, is dit nu dan ook geven in deze zin?!